Logo Ludzii Armii

Podstawy działań CQB

Dynamiczne, a zarazem intuicyjne przyjmowanie postawy „Niskiej” i „Wysokiej” gotowości to elementarna umiejętność oraz podstawa działań CQB oraz CQC. Zapewnia ona pojedynczemu żołnierzowi pewność oddawania celowanych strzałów tak warunkach stacjonarnych, jak i podczas ruchu. Umiejętność ta jest niejednokrotnie zaniedbywana lub całkowicie pomijana na korzyść bardziej widowiskowych i spektakularnych zajęć z dziedziny dominowania pomieszczeń (tzw. Czyszczenia), które tak na dobrą sprawę są ukoronowaniem całego procesu szkoleniowego.

W proces nabywania ww. umiejętności wchodzi szereg ćwiczeń, których ciągłe powtarzanie, daje nam możliwość nabycia odruchów bezwarunkowych oraz zapewnia pamięć mięśniową, potrzebną do błyskawicznego dobywania broni w celu prowadzenia skutecznego ognia do przeciwnika lub obiektów w których się znajduje.

Prezentowane przeze mnie techniki oraz przykładowe ćwiczenia zostały zaimplementowane ze szkolenia, w którym miałem przyjemność uczestniczyć, prowadzonego przez instruktorów ze środowiska wojsk specjalnych.

Do podstawowych ćwiczeń pomocnych przy kształtowaniu prawidłowej postawy „niskiej” oraz „wysokiej” gotowości możemy zaliczyć:

  1. ćwiczenie nr. 1: „UP & DOWN”,
  2. ćwiczenie nr. 2: „KONTAKT”,
  3. ćwiczenie nr. 3: „UP, KONTAKT, MOVE DOWN”.

Ćwiczenie „UP & DOWN”

Ćwiczenie to polega na możliwie najszybszym przejściu z postawy tzw. „niskiej gotowości” (żołnierz stoi w postawie rozluźnionej trzymając broń za łoże lub jeśli jego broń jest wyposażona – za chwyt przedni oraz rękojeść, przy tym ciągle dokonuje obserwacji przyjętego sektora ogniowego) do postawy tzw. „wysokiej gotowości”, a co się z tym wiąże, błyskawicznym uniesieniu broni do góry, tak by kolba momentalnie trafiała w tzw. dołek strzelecki, a przyrządy celownicze znalazły się na wysokości wzroku (podczas unoszenia broni zwracamy szczególną uwagę na to, aby broń trafiała na wysokość wzroku, a nie głowa pochylała się na wysokość przyrządów celowniczych) przy zachowaniu jak najbardziej stabilnej postawy.

Ćwiczeniu temu towarzyszy jednoczesne zmniejszenie sylwetki ćwiczącego żołnierza, poprzez pochylenie się do przodu lub przejście do postawy strzeleckiej klęcząc (amortyzuje to jednocześnie odrzut broni powstały w skutek wystrzału, a co się z tym wiąże, zwiększa jej celność), a następnie powrocie do postawy tzw. „niskiej gotowości”.

Ćwiczenie to należy wykonywać na komendę instruktora lub samodzielnie. np.:

  • „UP” - żołnierz przyjmuje postawę „wysokiej gotowości”,
  • „DOWN” - żołnierz przyjmuje postawę umożliwiającą swobodną obserwację powierzonego sektora w postawie strzeleckiej stojąc.

Ćwiczenie „KONTAKT”

W miarę opanowywania zagadnienia przechodzenia z jednej postawy do drugiej, możemy wzbogacić to podstawowe ćwiczenie o wskazywanie kierunku zagrożenia w systemie godzinowym lub, jeśli ćwiczymy w terenie zurbanizowanym, poprzez wskazywanie godziny, na której pojawił się „kontakt” oraz płaszczyzny.

Np. „Kontakt na 3-ciej, BRAVO 2”, gdzie hasło BRAVO 2 oznacza pojawienie się zagrożenia na pierwszym piętrze w drugim oknie od prawej.

  • ALPHA- parter,
  • BRAVO- I piętro,
  • CHARLIE- II piętro, itd.

Jeśli ćwiczący opanują bezbłędne przechodzenie pomiędzy postawami oraz są w stanie błyskawicznie lokalizować pojawiające się zagrożenia na różnych płaszczyznach, instruktor powinien dodać do tego ćwiczenia zagadnienie w postaci „pracy na broni”, tj. w momencie unoszenia broni do postawy „wysokiej gotowości” ćwiczący:

  • odbezpiecza broń,
  • po namierzeniu zagrożenia markuje oddanie „dubletu”(dwa celowane strzały) w jego kierunku.

Po zneutralizowaniu przeciwnika i przechodzeniu do postawy „niskiej gotowości” ćwiczący „przekasza” broń w celu skontrolowania pod względem pojawienia się zacięcia oraz zabezpieczenia jej.

Ćwiczenie „UP, KONTAKT, MOVE DOWN”

Do kolejnego etapu szkolenia, po zgłębieniu i opanowaniu powyższych zagadnień, służy połączone ćwiczenie. Składa się ono z ww. wariantów, urozmaiconych i utrudnionych poprzez dodanie płynnego ruchu, w postaci obrania kierunku na „zagrożenie” lub w kierunku stanowiska strzeleckiego zapewniającego ukrycie.

Należy zwrócić szczególną uwagę, aby podczas przemieszczania się ćwiczący cały czas prowadził ogień w kierunku zagrożenia. Ruch podczas prowadzenia ognia jest bardzo ważnym elementem. Zapewnia zmniejszenie skuteczności prowadzonego przez przeciwnika ognia, oraz zwiększa szansę żołnierza pod ostrzałem na dotarcie do ukrycia, z którego będzie miał dogodne warunki do zwalczania powstałego zagrożenia.

Przykładowe komendy do ćwiczenia (na początku ćwiczący stoi w postawie „niskiej gotowości”, omówionej w ćw. nr 1):

  • „UP” - ćwiczący przyjmuje postawę „wysokiej gotowości” bez wskazywania przez instruktora kierunku zagrożenia,
  • „KONTAKT NA GODZINIE 3-ej” – ćwiczący przechodzi do postawy „wysokiej gotowości”, lokalizuje cel, obiera na niego kierunek oraz prowadzi do niego ogień, pozostając cały czas w ruchu, a zarazem zmniejsza dystans zapewniając sobie większą skuteczność oddawanych strzałów,
  • „DOWN” – ćwiczący przerywa ogień, zatrzymuje się, a przed przejściem do postawy „niskiej gotowości” przekasza broń w celu sprawdzenia jej pod względem zacięć, następnie zabezpiecza ją i wraca do obserwacji powierzonego mu sektora.

Niniejszy artykuł opisuje podstawowe umiejętności, jakie musi posiąść operator w celu skutecznego działania w terenie zurbanizowanym. W kolejnych artykułach pojawią się propozycje ćwiczeń poszerzających zakres umiejętności potrzebnych do prowadzenia walki w paradygmacie CQB. Zachęcam do lektury.

Komentarze (3):

  1. Przy tak chirurgicznych działaniach jak CQB każdy szczegół ma znaczenie. Dobrze, że autor przyjął taką koncepcję wprowadzenia do tej tematyki.
    Gdy przechodzimy już do poruszania w CQB to pojawiają się kolejne aspekty jak prawidłowy obrót z jednostką czy technika strzelania w ruchu.
    Zainteresowanych zapraszamy do przeczytania:
    http://www.formacjasgo.pl/portfolio-view/zmiany-kierunkow-i-postaw-strzeleckich/
    http://www.formacjasgo.pl/portfolio-view/poruszanie-z-bronia-wedlug-sgo-sec/
    I z niecierpliwością czekamy na kolejne publikacje ludziarmi w tej dziedzinie – trzymają poziom:)
    Pozdrowienia z Gdańska

    Odpowiedz
  2. [...] na etapie pełnego opanowania umiejętności (omawianych w poprzednim artykule), tj. poprawnej sylwetki gwarantującej skuteczne prowadzenia ognia w czasie zatrzymania i [...]

    Odpowiedz
  3. Prezentowana terminologia to jakiś kolejny, oryginalny wkład polskiej myśli do taktyki.
    W terminologii zachodniej, a przecież taktyka CQB nie powstała u nas, „wysoka gotowość / high ready” to postawa gotowości z lufą uniesioną do góry, ale nie skierowaną na cel. Chodzi tu po prostu o inny sposób składania się do strzału, zresztą w niektórych sytuacjach wygodniejszy i bezpieczniejszy, skądinąd popularny w 22 SAS i w wielu rosyjskich formacjach specjalnych.

    Odpowiedz

Dodaj komentarz:




*