Logo Ludzii Armii

Karabinek Beryl i jego modernizacje

Od blisko sześćdziesięciu lat indywidualne uzbrojenie żołnierza polskiego stanowi karabinek oparty o radziecki system konstrukcji Kałasznikowa. Początkowo były to modele stricte wschodnie, powstające na licencji w radomskich zakładach, następnie krótko użytkowany karabinek Tantal (amunicja 5,45×39 mm wz.1974) by ostatecznie w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku przybrać postać Beryla – wszystko wskazuje na to, że ostatniej konstrukcji opartej o filozofię karabinka AK znajdującej się w uzbrojeniu Wojska Polskiego.

berylfulwypas

Niniejszy tekst ma przybliżyć Czytelnikowi kulisy jego powstania, charakterystykę wersji bazowej oraz jej późniejszych modyfikacji. Jednak historia Beryla wcale nie musi się zakończyć w najbliższych latach. Beryl ciągle kupowany jest przez rodzimy resort obrony, a liczba już używanych egzemplarzy (około 40 tysięcy) stanowi silną przesłankę do wdrożenia kolejnych modyfikacji.

Pistolet Wist

Czego by nie napisać o pistolecie Wist, bez żadnego ryzyka można na pewno jedno: broń kontrowersyjna, przynajmniej w świadomości opinii publicznej. Jak to się stało, że Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia (Zielonka) pozostawił na pokonanym polu w konkursie na nowy pistolet wojskowy dla Wojska Polskiego krajowego potentata, radomski ZM Łucznik i jego MAG-a 95? Spróbujmy przybliżyć pistolet wojskowy wz. 94.

Koniec Układu Warszawskiego zastał Wojsko Polskie z dwoma podstawowymi pistoletami krajowej produkcji: P-64 Czak i P-83 Wanad. Oba na słabą amunicję 9×18 mm Makarow. Pistolety znacznie odbiegały od ich zachodnich odpowiedników, przede wszystkim niewielką pojemnością magazynka (6 nabojów w Czak-u) czy brakiem mechanizmów spustowych podwójnego działania (szybsze oddawanie strzałów). Oczekiwanie na decyzję strategiczną o przejściu na amunicję NATO-wską, czyli 9×19 mm Parabellum (która faktycznie została podjęta w 1996 roku) pociągnęło za sobą opracowanie założeń taktyczno-technicznych na nowy pistolet wojskowy. Obejmowały one następujące parametry nowej broni: maksymalną masę do 800 gram, minimum 15-nabojowy magazynek, wyraźne zewnętrzne przyrządy celownicze, wewnętrzną blokadę iglicy czy wskaźnik załadowania naboju w komorze oraz, co oczywiste chyba w każdej armii, niskie koszty produkcji. W marcu 1992 roku ZTT przedstawiono przedstawicielom kilku instytucji.

Nowoczesne rozwiązania w zakresie łączności osobistej na polu walki

W dziedzinie łączności wymagania sił zbrojnych są proste: jak największy zasięg przy jak najmniejszych rozmiarach. Idealna radiostacja musi być niezawodna, wytrzymała i odporna na ekstremalne warunki pogodowe.

Do niedawna takimi radiostacjami dysponowali tylko żołnierze sił specjalnych oraz dowódcy pododdziałów (plutonów/drużyn) – obecnie zachodzi uzasadniona potrzeba nawiązywania i prowadzenia łączności radiowej na każdym poziomie bojowej grupy operacyjnej.

Ewolucja umundurowania polowego

Wojny mimo swoich okropieństw, przemocy i zniszczenia, przynoszą rozwój technologiczny. Sprzyja on wprawdzie machinie wojennej, która posługuje się lepszymi samolotami, armatami, czołgami, ale i udoskonala mundur żołnierza. Tak jak dzisiaj, doświadczenia pola walki drugiej wojny światowej wpływały na modernizacje umundurowania niemal wszystkich armii konfliktu. Amerykanie, którzy znani są ze swojego praktycznego podejścia do ubioru żołnierza, musieli nadrabiać błędy przedwojennego izolacjonizmu i nieprzystosowania do warunków nowoczesnej wojny.

Amerykanie już na początku wojny w Europie, kiedy Hitler i Stalin dzielili Polskę, zaczęli dostrzegać, że sami do konfliktu gotowi nie są. Oczywiście początkowo Waszyngton deklarował neutralność, ale w z biegiem kolejnych zwycięstw Niemców i po szokującej klęsce Francji należało zwiększyć wysiłki aby unowocześnić siły zbrojne albo w ogóle nakreślić kierunek zmian.

Kamizelki taktyczne

Do połowy XX wieku podstawowym sposobem przenoszenia podstawowego oporządzenia przez żołnierza były pasoszelki – czyli zestaw ładownic umieszczonych na pasie oraz szelek podtrzymujących pas. Z czasem zaczęto poszukiwać wygodniejszego rozwiązania.

Od lat 60. podstawowe oporządzenie żołnierzy WP stanowiły pasoszelki wykonane z taśm parcianych, wzorowanych jeszcze na szelkach żołnierzy II wojny światowej. Wraz z transformacją ustrojową doktryna wojenna uległa zmianie i wprowadzono nowsze rozwiązania.