Logo Ludzii Armii

Karabinek Beryl i jego modernizacje

Od blisko sześćdziesięciu lat indywidualne uzbrojenie żołnierza polskiego stanowi karabinek oparty o radziecki system konstrukcji Kałasznikowa. Początkowo były to modele stricte wschodnie, powstające na licencji w radomskich zakładach, następnie krótko użytkowany karabinek Tantal (amunicja 5,45×39 mm wz.1974) by ostatecznie w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku przybrać postać Beryla – wszystko wskazuje na to, że ostatniej konstrukcji opartej o filozofię karabinka AK znajdującej się w uzbrojeniu Wojska Polskiego.

berylfulwypas

Niniejszy tekst ma przybliżyć Czytelnikowi kulisy jego powstania, charakterystykę wersji bazowej oraz jej późniejszych modyfikacji. Jednak historia Beryla wcale nie musi się zakończyć w najbliższych latach. Beryl ciągle kupowany jest przez rodzimy resort obrony, a liczba już używanych egzemplarzy (około 40 tysięcy) stanowi silną przesłankę do wdrożenia kolejnych modyfikacji.

Pistolet Wist

Czego by nie napisać o pistolecie Wist, bez żadnego ryzyka można na pewno jedno: broń kontrowersyjna, przynajmniej w świadomości opinii publicznej. Jak to się stało, że Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia (Zielonka) pozostawił na pokonanym polu w konkursie na nowy pistolet wojskowy dla Wojska Polskiego krajowego potentata, radomski ZM Łucznik i jego MAG-a 95? Spróbujmy przybliżyć pistolet wojskowy wz. 94.

Koniec Układu Warszawskiego zastał Wojsko Polskie z dwoma podstawowymi pistoletami krajowej produkcji: P-64 Czak i P-83 Wanad. Oba na słabą amunicję 9×18 mm Makarow. Pistolety znacznie odbiegały od ich zachodnich odpowiedników, przede wszystkim niewielką pojemnością magazynka (6 nabojów w Czak-u) czy brakiem mechanizmów spustowych podwójnego działania (szybsze oddawanie strzałów). Oczekiwanie na decyzję strategiczną o przejściu na amunicję NATO-wską, czyli 9×19 mm Parabellum (która faktycznie została podjęta w 1996 roku) pociągnęło za sobą opracowanie założeń taktyczno-technicznych na nowy pistolet wojskowy. Obejmowały one następujące parametry nowej broni: maksymalną masę do 800 gram, minimum 15-nabojowy magazynek, wyraźne zewnętrzne przyrządy celownicze, wewnętrzną blokadę iglicy czy wskaźnik załadowania naboju w komorze oraz, co oczywiste chyba w każdej armii, niskie koszty produkcji. W marcu 1992 roku ZTT przedstawiono przedstawicielom kilku instytucji.